soms

 

Actueel nieuws voor leden

 

Repetities

Reguliere repetities worden gehouden op maandag van 20.30 u tot 22.30 u in het Hof van Solms. Afmelden voor repetities graag alleen via Celestine en niet via andere leden of Maarten!

Info over repetitie, generale en uitvoering.

ma 15-4

20.30 - 22.30 u

Burgemeesterl

repetitie

ma 22-4

 

 

geen repetitie

ma 29-4

 

 

geen repetitie

ma 6-5

20.30 - 22.30 u

Burgemeesterl

repetitie

 

 

 

 






boerderij


Raadselreis.

Stipt op tijd stonden negenendertig supergemotiveerde koorleden, al of niet beparapluud, klaar voor het kooruitstapje naar de supergeheime locatie. In doorsnee waren ze zeventig jaar, of een paar jaar minder. Het was nog vroeg, maar iedereen dacht, radeloos, maar één ding: waarheen, waarheen? De geplande route was verreweg het best bewaarde geheim van de laatste tien jaar. Niemand had een idee waar we terecht zouden komen. Zelfs het bestuur zette zijn pokerface op en leek vergeten te zijn waarheen de reis voeren zou. De aanwijzingen van het organiserend comité (OC) repten niet over zwemvesten, een tropenhelm of een Siberische anorak met bontkraag en wollen wanten. Ook malariapillen en gelekoortsinjecties werden niet genoemd. Daarmee was driekwart van deze aarde uitgesloten als reisdoel. Ook Omsk. Het is een mooie stad maar net iets te ver weg.
Maar er bleef nog veel te raden over.

Bij wijze omtrekkende beweging en misleidende manoeuvre reden we eerst richting Eindhoven en vervolgens naar het Noorden. Om de spanning op te voeren werd er nog een stop ingelast om de chauffeur te vervangen door een collega. Dat duurde ongeveer even lang als twee eeuwen geleden het verversen van de paarden. Maar in dit geval moest de indruk gewekt worden dat supergeheime en uiterst ingewikkelde route-informatie voor een dagenlange tocht moest worden doorgegeven. Spanningverhogend was het zeker. Hilvarenbeek lag intussen ver achter ons, Disneyland konden we dus ook wel afstrepen en Utrecht lieten we rechts liggen. Hoe westelijker het ging, hoe vager en onzekerder de bestemmingen. 

En zulke overdenksels hadden wij de hele dag,
Soms met een zucht van weemoed, dan weer met een holle lach
.

Het werd Harmelen, of all places. Tja, daar was niemand op gekomen. Met koffie en gebak werd de toeristische info besproken. Was er in Harmelen nou ooit een treinkaping geweest of een -botsing? Het laatste, in 1962. Trouwens eigenlijk in Kamerijk, maar dat weet niemand meer. Het was dan ook heel mistig die dag.

De volgende stop was een 'klein dorpje'; dat wist het OC zich ineens weer te herinneren. Minder ver dan Omsk maar toch ver genoeg om Maarten de tijd te geven voor het instuderen van een canon. We kenden onze bundel, maar dit lied was onbekend. De muzikale finesses van de noviteit waren helaas gedoemd door het busgeruis grotendeels ten onder te gaan.
Het genoemde kleine dorpje bleek even later Warmond te zijn, waar we na veel kunst- en stuurwerk van de chauffeur door de nauwe straatjes -
 Heen en weer, heen en weer -  bij de rondvaartboot aankwamen. Een prachtige tocht over de Kager Plassen met een stevige lunch versterkten de zowel het fysiek als de sociale contacten van de deelnemers. 

Leiden werd voor een paar uurtjes de speeltuin voor het OGK. We mochten even iets voor onszelf doen. Dat aanbod werd graag aanvaard want in Leiden is altijd iets te zien. Het is een leuke stad met veel historie. Voor een rolstoel is het plaveisel op veel plaatsen dan ook minder geschikt, maar de vele terrasjes maken veel goed.

Omdat gezegd wordt dat men in die stad alleen van haring en wittebrood leeft, had het OC besloten voor het diner naar elders uit te wijken. Naar weer een 'klein dorpje', Montfoort, helemaal nieuw voor de meesten van ons. Zo klein, dat er ook alleen op mini-autootjes gerekend was, al stond er wel een grotemensenbord met een plaatje van een parkerende autobus. Het werd een helse toer om de bus onbeschadigd en netjes op zijn rustplaats te krijgen - Heen en weer, heen en weer - maar we kwámen bij het restaurant. Gelukkig, want het eten was er uitstekend. Nee, geen koolraap en lof, schorseneren en prei, maar een heerlijk keuzemenu dat voldoende kracht gaf voor de rest van de dag. Vooral het tussendoortje door het OC in de vorm van een vrolijke terugblik op 60 jaar OGK was de slagroom op de taart.

Oirschot zou het eindpunt zijn, hoe laat dan ook. Daar waren we allemaal wel honderd procent zeker van, al werden we toch nog even op het verkeerde been gezet doordat de chauffeur wel erg lang op de autoweg bleef...
Op de Markt wachtte ons de laatste verrassing: een paraplu voor iedereen. Het leek een triomfantelijk gebaar in de richting van de regengod Pluvius die er niet in geslaagd was ook maar zie-dát van zijn activiteiten te ontplooien behalve een paar spettertjes op de laatste kilometer. 

En ineens werd het OC weer gewoon Bestuur. Het nam de terechte en hartelijke dankbetuigingen van de deelnemers met liefde in ontvangst.

Ik sluit me er nogmaals graag bij aan.

 

Albert P. (niet Drs.), 21-6-2015.

 

Brok

In de dagen na de ramp met het vliegtuig kwamen we al zappend, bij toeval, terecht in een herdenkingsuitzending vanuit Amersfoort. Onder de indruk van een persoonlijk verhaal van een dominee en een prachtige tekst op de melodie van het oude 'Ik wil mij gaan vertroosten' bleven we kijken.

Toen ineens, ik wist even niet wat ik hoorde, klonk het Kyrie uit de mis van Schubert, die we onlangs hebben uitgevoerd. Ik wilde de baspartij zachtjes meezingen, maar met een brok in je keel gaat zoiets niet.

We waren amper van de verrassing en de emotie bekomen, toen de harp de bekende intro van het In Paradisum van Fauré begon te spelen. Je gelooft je eigen waarneming niet als je 'jouw' muziek in deze context hoort. Nóg eens liet ik me verleiden tot een ppp-baspartij.

Maar met én een brok in mijn keel én betraande ogen was daar geen denken aan.

Na afloop zaten we nog minutenlang voor de tv, sprakeloos.


Albert, 10 augustus 2014




(K)Oorwormen


Soms schiet er een melodietje in je hoofd dat er bijna niet meer uit te krijgen is, zeker niet als je het rechtstreeks probeert. Het irriteert mateloos en  je probeert het te verdringen met andere activiteiten, met hardlopen of een theevisite, bijvoorbeeld. Meestal werkt de truc, voor kort of lang.

's Nachts is het echt een ramp. De laatste tijd word ik na een korte slaap wakker met een deuntje uit het koorrepertoire, zoals Libera me de morte aeterna. Het blijft maar jengelen, als een lus van een geluidsbandje en na verloop van tijd snak ik naar een rustige slaap, zonder de vrees voor een nieuw deuntje (en natuurlijk voor die mors aeterna, de eeuwige slaap, want daar ben ik nog niet aan toe.)

Vorige week hoorde ik Douwe Draaisma vertellen dat hij onderzoek deed naar het verschijnsel 'oorworm', dat blijkbaar veelvuldig voorkomt. Hij wilde te weten komen welke eigenschappen een liedje moet hebben om zich zo te vestigen dat iemand het niet meer kwijt wordt. Nou, als hij nog veldwerk wil doen, bij mij kan hij terecht.

Een paar keer per week word ik gestalkt door een paar noten en woorden die ik blijkbaar van de repetitie overgehouden heb. In het begin valt het niet eens op, maar al gauw wordt de herhaling onverdraaglijk. Alleen de slaap kan me uit die lus redden. Ik wentel van de ene op de andere zijde maar het liedje is sterker dan mijn slaapwil. Ik kan eigenlijk niets meer doen of denken en in dat vacuüm nestelt zich een flard Fauré of een riedeltje van Mendelssohn.
Even sukkel ik in slaap maar na een kwartiertje - het bedklokje met zijn groene cijfers staat in mijn gezichtsveld - hoor ik weer fände Ruhe am schattigen Ort, fände Ruhe am schattigen Ort. Hatelijk en meedogenloos. En ik hoef niet eens een schaduwrijk plekje te hebben, als ik maar een oog dicht kan doen.

De beste remedie lijkt me de uitvoering van de ingestudeerde werken. Ik ben er klaar voor.
Misschien slaap ik dan weer ongestoord. In mijn eigen bedje als voorlopig paradisum.

Hör mein Bitten.

Albert, 8 april 2014.



 


 

Naar boven