Gat

‘Wie was er dan?’
Of: ‘Wie mag/kan ik helpen?'
De juffrouw bij de bakker, ze kent de broodnodige variaties.
Ik kijk om me heen en zet een stapje vooruit.
‘O, meneer! Zegt u het maar’
Of: ‘Wat wordt het vandaag?’
Of: ‘Wat kan ik voor u doen?’
‘Geef mij maar twee halve licht-zaden.’
Ze pakt een van dertig soorten brood van de plank en legt het routineus in de snijmachine. Een ruk aan de hendel en gesneden is het. Met vaardige handen deelt ze het resultaat in twee precies gelijke porties.
Dan aarzelt ze even en houdt een sneetje omhoog en kijkt me vragend aan: ‘Er zit wel een gat in het brood.’
‘Dat zie ik, ja. Smaakt het beter zonder gat?’
‘Nee, dat niet. Maar er zijn klanten die brood-met-een-gat niet willen.’
‘O ja? Wat doet u met het brood in zo’n geval?’
‘Dan gaat het naar, eh, dan gaat het weg.’
‘In de afvalbak, bedoelt u?’
‘Ja. Eigenlijk wel. Denk ik.’
‘Nou, wij vinden brood-met-een-gat prima. We happen gewoon om het gat héén. En vaak eten we het gat alsnog op. Smaakt prima.’
Ze lijkt me wat glazig aan.
Zich herpakkend: ’Dat was het?’
Met de toonbank tussen ons in lopen we naar de kassa. Zij met twee halfjes in de hand, ik met mijn mobiel in de aanslag.
‘Hebt u een klantenkaart?’
‘Nee hoor, niet dat ik weet.’
‘Oké. Dan wordt het drie euro zeventig.’ (En mét een klantenkaart? denk ik.)
Ze ziet mijn telefoon.
‘U wilt pinnen?’ (Wat denk je anders? Een selfie maken?)
‘Ja graag; gaat lekker vlug, toch?’
‘Ja, die techniek van tegenwoordig. Heel handig. U bent wel bij de tijd, hè meneer?’
Ik knik haar maar eens vriendelijk toe.
‘Dankuwel meneer. En een fijne dag nog.’
‘Voor u ook!'
Ik trek de deur achter me dicht. Einde ritueel.

Ik hou van rituelen. Ze leggen de basis voor de illusie van een vertrouwde en betrouwbare wereld. Of minstens een strohalm in de chaos.
Morgen weer een brood.

Albert, 25 maart 2026.