Maestro

Een instrument bespeel ik niet. Jammergenoeg. Eén troost: alleen luisteren is ook muziek maken en beleven. Zoals de zoons van Adam die omvielen van verbazing toen ze hoorden wat hun broer Jubal aan klanken wist te ontlokken aan een schelp, bespannen met wat touwen. The corded shell, that spoke so sweetly and so well. (‘What passion cannot music raise and quell’, aria uit Händels Ode for Cecilia’s Day.) Of zoals je vanzelf stil wordt bij het Notturno van Schubert.

Het verbaast me altijd dat concertbezoekers bij alle muziek zo roerloos zitten te luisteren. Voor mij is muziek meer dan klank. Ik wil muziek ook zien en meebewegen, al is het met mijn vingers. Ik kan de 40ste symfonie van Mozart niet beluisteren in een soort boeddha-houding. Bij de eerste maten (ta-da-tom / ta-da-tom / ta-da-da-dá) zit ik al stiekem eenhandig te dirigeren. Meestal houd ik me na een tijdje toch maar in. Maar niet van harte.

Gisteren nog heb ik het Dettinger Te Deum van Händel van voor tot achter meegezwaaid, met het tekstboekje als baton. Ik heb de cd al heel lang en ken de muziek dus behoorlijk goed, maar als je precies wilt aangeven wanneer wie moet inzetten, waar een crescendo begint, of hoe lang de laatste toon mag duren, dan merk je pas hoe ingewikkeld en mooi die Engelse Duitser dat werk in elkaar gezet heeft. En hoe moeilijk (en vermoeiend!) dirigeren is.

Probeer het zelf maar eens: sluit de gordijnen, zet het Ave Verum van Mozart op, ga tussen de luidsprekers staan, sla met je rechter de maat en laat je linker de dynamiek regelen en je voelt: Mozart kijkt goedkeurend toe.

Ja, de gordijnen moeten dicht want voor je weet ben je het zotje van de buurt.